امشب دلم آرزوی ترا دارد

                                              همخوابه با اندوه و حسرت

                                           آرزوی هرم نفسهای گرمت را دارم

                               و سخنانی که مرهم چندین و چند ساله من باشد

                                               نجواکنان با خدای خویش

                                                 همچنان ترا می جویم

                                                            ........

                                                       یادت هست

                                                         نازنین!

                                                      مهربانیم را

                                                     دستهایم را

                                                      زندگیم را

                                              به تو می بخشیدم

                                                اما تو .............

                         با چشمانی بسته چه سخت از کنارم گذشتی.

                                                     ........

                                    چشم می نهم و منتظر میمانم

                                                  تا شاید

                                یک بار دیگر در خواب و رویا ترا ببینم

                                     از تو هیچ نمیخواهم نازنین

                                   دیگر ملالتی هم در کار نیست

                                             فقط به من بگو

                                بار کدامین گناه را به دوش میکشم

                                   به من بگو خطا کار کیست؟

                                     چشمهای تو یا دل من ؟!

دست تو مقدسه مثل نماز عاشقاست

         اسم تو نوازش لبهاي سرد و بي صداست

          چي مي شد عشقا همه مثل تو آسموني بود

                        چشم تو دنيايي ازجنس محبت و وفاست

                  دست مهربون تو هديه اي از لطف خداست

                  همه نوازشات آرامش و صلح و صفاست

          نفسا تازه ميشن وقتي که بوي تو مي ياد

هميشه نفس بکش عطر نفسهات کيمياست

              

تپشاي قلب تو قصه اي از راز و نياز عاشقاست!!!!

مثل دريا اگه پاکي اينم از معجزه هاست!!!

دل من جوون مي شه وقتي صداتا مي شنوم

هميشه واسم بخون ترانه هات اوج صداست

                  دا ستا ن  غم  پنها نی  من  گو ش  کنید

  قصه بی سر و سامانی من گوش کنید   

                    گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

                              شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی؟

                    سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم 

                ساکن کوی بت عربده‌جویی بودیم

                       عقل و دین باخته، دیوانه‌ی رویی بودیم    

                                 بسته‌ی سلسله‌ی سلسله مویی بودیم

                                        کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

                             یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

                  نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت       

        سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت       

            یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

ا                        ول آن کس که خریدار شدش من بودم

                                     باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او     

                                     داد رسوایی من شهرت زیبایی او

                         بسکه دادم همه جا  شرح  دلارایی  او       

       شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سر و سامان دارد

چاره اینست و ندارم به از این رای دگر   

      که دهم جای دگر دل به دل‌آرای دگر

      چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر     

            بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود

من بر این هستم و البته چنین خواهدبود

پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکیست      

 حرمت مدعی و حرمت من هردو یکیست

          قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکیست   

             نغمه‌ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکیست

این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به       

        چند روزی پی دلدار دگر باشم به

          عندلیب گل رخسار دگر باشم به      

      مرغ خوش نغمه‌ی گلزار دگر باشم به

نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش

                      سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست     

 می‌توان یافت که بر دل ز منش یاری هست

از من و بندگی من اگر اشعاری هست      

 بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

به وفاداری من نیست در این شهر کسی

بنده‌ای همچو مرا هست   خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است     

 راه سد بادیه‌ی درد بریدیم بس است

قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است     

 اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

بعد از این ما و سرکوی دل‌آرای دگر

با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود             

آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

وین محبت به سد افسانه و افسون نرود       

  چه گمان غلط است این ، برود چون نرود

چند کس از تو و یاران تو آزرده شود

دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

ای پسر چند به کام دگرانت بینم         

سرخوش و مست ز جام دگرانت بینم

مایه عیش  مدام   دگرانت   بینم          

ساقی    مجلس  عام   دگرانت    بینم

تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند

چه هوسها  که ندارند   هوسناکی   چند

یار  این   طایفه   خانه   برانداز   مباش         

 از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش

می‌شوی شهره به این فرقه هم‌آواز مباش          

 غافل  از لعب  حریفان  دغل باز  مباش

به که مشغول به این شغل نسازی خود را

این نه کاری‌ست مبادا که ببازی خود را

در کمین   تو بسی  عیب شماران هستند         

سینه پر   درد ز تو کینه   گذاران   هستند

داغ بر سینه   ز تو   سینه فکاران  هستند       

  غرض اینست که در قصد تو یاران هستند

باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری

واقف کشتی خود باش که پایی نخوری

گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت     

وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

شد دل‌آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت       

با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت

حاش لله که وفای تو فراموش  کند

سخن مصلحت‌آمیز کسان گوش کند

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود
بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز
صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست
عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار
جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر
با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی
تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار
این کار تست من همه جور تو می‌کشم

خیانت تنها این نیست که دستت را در خفا در دست دیگری بگذاری … خیانت میتواند جاری کردن اشک بر دیدگان معصومی باشد.

ترس از عشق، ترس از زندگی است، آنان که از عشق می گریزند، مردگانی بیش نیستند.

کسی که به زور می کوشد دوست داشتنی باشد ، بیش از پیش بیزاری آور می شود.

آنقدر از دوست داشتن در هراسیم که شاید اگر زمانی هم عشق به سراغمان بیاید نتوانیم آنرا بشناسیم .

همیشه در مورد کسانی که دوست می داریم،خود را دو بار می فریبیم، نخست به سود آنها سپس به زیانشان.

تا آمدم فرار کنم دلم بسته شد
اوج تلاش من بیچاره وا نمی شود

طومار بالابلند سرگذشت من
در ذهن شما ها که جا نمی شود

آیینه سال هاست  نشانم نمی دهد
من در منم گمشده پیدا نمی شود

در فکر مریمم ، خون گریه می کنم
این بچه آخر برایم موسی نمی شود

به خدا قسم مجنون هم گفت به من
دیگر در این زمانه عاشق لیلی نمی شود

آدمم در بهشت انگور می خورد
نشسته اسیر وسوسه حوا نمی شود

دیروز قرار ، فردا سر خیابان بود
روزها گذشته و دیگر فردا نمی شود

به جای خیابان قرار خانه شد
با فرض اینکه پدرم رسوا نمی شود

یک دروغ تازه می سازم
یک دروغ تازه از عشقی که می دانم

روزها در تابش تاریک منحوسش
رنگ می بازم…

خوب می دانم دروغم را
که دروغی کودکانه محض امید است

آنچه می خواهم از این دنیا
نرمی لبخند و یک احساس جاوید است

آری آری من دروغم را
با صدای شعر می سازم

یک دروغ مهمل بی پایه و بنیاد
من دلم را با همین هم شاد می سازم

وای از آن روزی که فرداها
بر ملا سازند رازم را

شرمسار از پاکی قلبی که می فهمد
آنچه می پنداشت نیست جز رویا

درعصرهای انتظار،

           به حوالی بی کسی قدم بگذار!

درخیابان غربت

          در کوچه های تنهایی !

       کناربیدمجنون خزان زده

       کنارمرداب آرزوهای رنگی !

         کلبه غریبی ام را پیدا کن، 

  درکلبه را باز کن

                   به سراغ بغض خیس پنجره برو!

                حریر غمش را کنار بزن!

        مرا می یابی

گل مريم برای ديدنت ديوانه خواهم شد

نگاهم كن كه از بوييدنت ديوانه خواهم شد

تو می خندی به احوال پريشانم ولی من هم

از اين گونه نمك پاشيدنت ديوانه خواهم شد

مرا ديوانه می بينی و مغرورانه می خندی

نمی دانی از اين خنديدنت ديوانه خواهم شد

ميان اين همه گل من كه مريم را پسنديدم

و می دانم كه از بوييدنت ديوانه خواهم شد

تو زيباتر از آنی كه بچينم برگهايت را

نگاهت می كنم از چيدنت، ديوانه خواهم شد

همه گويند بايد بوسه بر چشمان مريم زد

تو می دانی كه با بوسيدنت ديوانه خواهم شد

به اشك ديدگانم می نويسم دوستت دارم

تو می خوانی و از فهميدنت ديوانه خواهم شد

گل مريم دلم را بردی  و خود نيز می دانی

كه با اين گونه دل دزديدنت ديوانه خواهم شد

گل مريم دو چشمانت گواهی می دهد روزی

تو را می چينم و با چيدنت ديوانه خواهم شد

 آنچنان که باران غبار را از سنگ قبر کهنه ای می شوید

 تا نام فراموش شده ای بدرخشد

 از پس سالها:

 مرا به یاد خواهی آورد

دیروز با یه دسته گل اومده بود به دیدنم،با یه نگاه مهربون که سالها آرزوش رو داشتم و ازم دریغ میکرد.گریه کرد،گفت که دلش خیلی برام تنگ شده بود،دوست داشتم اشکاشو از رو گونه هاش پاک کنم اما نمی تونستم،فقط نگاهش کردم.

اون رفت اما سنگ قبر من خیس خیس شده بود....

                                    * اگر سرش را پایین انداخت و خجالت کشید بدان برایت می میرد

*اگر سرش را پایین انداخت و در فکر فرو رفت بدان بدون تو می میرد

عشق من هر چند از من دوری و این کارها را نمی تونی بکنی و لی بدون واست می میرم

                                     یا رب نظر تو برنگردد برگشتن روزگار سهل است

             بغض گلومو گرفته

                                  رفتنت منو میکشه پس همیشه باهام بمون

بهم اعتماد کن

                 منو باور کن

                            هر چند ازت دورم ولی عشقم اینو باید بدونی تو مال منی

ای کاش

          ای کاش

می دونی دوری از تو برام خیلی سخته

                                                 ولی این چیزی رو نمی تونه عوض کنه

و در آخر تنها این را می توان گفت

همین منو رنج می ده این وبلاگ رو ساختم تا از عشق بنویسیم

من و عشقم و یه عاشق واقعی

دنیا بی وفاست بی وفا میدونی اگه عاشق باشی می فهمی چی می گم می خوام فریاد بزنم و بگم: آخه دنیااینقدر نامرد نباش من رو به اون برسون من بخاطر اون از هر کناه و اشتباهی دوری می کنم.

آخه خدا جون چرا عاشق باید اینقدر زجربکشه من می خوامش بد جور اصلآ خدایا تو مگه بنده هاتو دوست نداری پس منو به اون برسون.

امشب می خوام تا صبح دعا کنم و بگم یا الله منو به عشقم برسون.

عشق من هیچ وقت تنهام نزار هیچ وقت

....چاقو   رگ     وسوسه    زدن  ....

چاقو به دستم،رگ تو دستم،کلی فکر...

همه اونایی که اومدن و رفتن، همه اونایی که نیومده رفتن،

همه اونایی که موندن اما کاش میرفتن، همه اونایی که رفتن اما کاش میموندن.

چاقو، رگ، وسوسه ی زدن...

همه کارایی که کردم و نباید می کردم،همه کارایی که نکردم و باید می کردم.

همه کارایی که کردن و نباید می کردن، همه کارایی که نکردن و باید می کردن.

چاقو،رگ،وسوسه ی زدن...گذشته:غمگین، حال: بی معنی، آینده: بی وفا.

چاقو، رگ،وسوسه زدن...چرا که نه؟ همه آدمای داستان زندگی من نقش منفی اند،

 اصلا مگه صادق هدایت همه پرسوناژهاشو نمیکشت؟

شاید از ترس اینکه یه روز ازخودش جلو بزنن، و دست آخرهم خودش رو کشت.

شاید از ترس اینکه شاید از خودش جلو بزنه. من هم همه شخصیتهای داستانم رو کشتم.

حالا نوبت خودمه.

چاقو،رگ،وسوسه ی زدن...اما تو،تو هنوز هستی،میتونم برای تو بمونم.

                                              چاقو،رگ،وسوسه زدن...

                                                                           نمیزنم.....................